Birinci yıl

Qartbaba-qartanalarımız 44-te bir künde qartayğan ediler. Biz ise bıltır (şu metin 2015-te yazıldı) bir haftada qartaydıq. Martnıñ başında olğan vaqialar dünyamıznı alt-üst etti, ömürimizni ekige bölüp, arağa qara perde çekti. Vatanımızda istenilmegen “unsur”, keder etken “azlıq”, öksüz ve yabancı olıp qaldıq. Gençlerniñ saçları ağardı, sımalardaki bürüşük-qırışıqlıqlar terenleşti, boyunları bükülip, yüzleri külmez oldı. Bir anda, hiç beklenilmegen yerde felç urğan insan dayın, özümizni ağır hasta kibi, töşekte yatqan vaziyette buldıq.

Vatan toprağından quvulıp, sürgünde yaqınlarnı kömüp, hayatta qalmağa ve 44 yıl soñra avdet etmege qısmet olğan rahmetli qartbaba ve qartanalarım bu vaqiyalarğa da şaat olsa ediler, aceba yürekleri dayanır edi mi dep, sıq-sıq özüme sual bergende, Rabbim olarğa ölümni bağışlayıp, bu çıdalmaz eziyetten qurtarğan olsa kerek, degen cevapnı alam. Yatqan yerleri cennet olsun.

Amma biz, bu qorqunç hadiselerniñ iştirakçileri olaraq, devam etken ceryanlarğa salmaqlı iman nazarınen baqamız. Belki de bu ağır imtihannıñ soñunda büyük hayır, ğalebe, quvanç ve raatlıq olur diyerek, işançımıznı coymay, ümütümizni qaviy tutamız. Merhum Reşatnıñ rehberligindenki yañı devir şehitlerniñ qurbanları da, inanam ki, zayı olmayıp, bu haq davanıñ ğalebe ile bitecegine işaret ete.

Lâkin bu meseleniñ qorqunçlı tarafı bar. O şimdilik gizli qala, amma diqqat ile baqılsa körünecek ki, halq, ihtiyarı tışında meydanğa kelgen mühitke alışa, yañı qaidelerni ögrene, ayaq uydıra ve yaşamaq içün mümkün olğan derecede deñişmelerden artta qalmamağa ğayret ete. Bu ne demek?

Bir yıldan, belki, eki yıldan soñ yarımada sakinleriniñ ekseriyet qısmı basqıncılar qurğan yañı sistema içinde öz yerini tapacaq ve bunı, sañki her daim böyle edi dep, tabiy körecek. Elbette ki, kin ve nefret qalacaq, narazılıq ve red ğayıp olmaycaq, çünki bazı meseleler asıl da qabul etilmez, bağışlanmaz ve unutılmaz. Lâkin bu narazılıq, şuurnıñ ve hatıranıñ pek uzaq olmağan gizli qaranlıq köşelerinde saqlanacaq. Böyle mühit devam etkeni müddetçe itiraz duyğusı künlük işlerden sebep, qullanılmağan, keskinligini coyğan kör pıçaq dayın zayıflaşacaq.

Bunıñ üstüne bu topraqlarnıñ sabıq himayecisi, Ana-devlet bir çoq sahalarda kerek olğan islâhatlarnı, yani reformalarnı kerçekleştirmese ve inkişafqa doğru yol almasa, bu, hiç şübhesiz, şimdiki zamanda bile, yavaş olsa da, irip başlağan işanç ve eminlik hisslerni tez vaqıtta daa beter seviyege tüşürecek. Hal böyle eken, halqımıznı temsil etken yetekçilerniñ mesüliyeti ve vazifeleri degil eki qat, belki on qat daa artmaqta. Yapılacaq işler ve leyihalarnıñ kolemi de ziyadeleşe. Olarnı tenqit, yahut aqıl ögretmek haddimiz degil, amma Vatanımnıñ ve halqımnıñ ağır meselelerini tanıtmaq, çezim yollarnı araştırmaqnıñ yanında halq ile dialog qurmaq ve daa sıq munasebette bulunmaq “olmazsa olmaz” şartlardan biridir.

Vatan asretinen tuvğan diyarlardan uzaqta yaşap, qapılar açılır-açılmaz avdet yoluna tüşmek – ayrı mevzu. İdareciler kim olsa olsun, öz toprağımnı taptım dep, olğan mühitke alışmaq ve qabullenmek ise ap-ayrı bir mevzudır. Bularnı qıyas etmek, zannımca, pek doğru olmaz. Bunıñ içün basqıncı hükümetni ve istilâcı iqtidarnı; o bergen bağış, hediye, fursat ve imkânlarnı çetke iterek, hiç bir sürette tanımamaq kerek. Çaresine köre, bar küçünen tirelip, bu davanı etraftakilerge de añlatmalı, yüreklerindeki meşalelerni yaqmalı ve yañı avdet alevlerini canlı tutmalımız.

print

Paylaşıñız | Поделитесь

Ne tüşünesiñiz? | Что думаете?